Submitted by Anonymous on Mon, 09/22/2008 - 22:45.
Vlaming daar ben ik fier op?! Waarom zou je speciaal fier op je afkomst moeten zijn, terwijl je gewoon deel uit maakt van de gemeenschap waarbinnen je geboren bent. Fierheid kan je hebben over positieve en negatieve zaken. Het gaat eerder om een bewustzijn. Dat bewustzijn wordt gevormd door onze omgeving. In de psychologie zegt men: 'het individu beïnvloed zijn omgeving en de omgeving beïnvloed het individu". Het is dus daar waar je geboren wordt dat een onuitwisbare vorm geeft aan je leven.
De taal die je spreekt, is de taal waarin je denkt, de taal waarin je communiceert met je medemens, de taal ...is iets onuitwisbaar. Het is als het waar een existentieel gegeven. Op zijn minst de band die het schept, in de eerste plaats met je moeder en vader, met familie maar ook met vrienden en de brede kern van mensen om je heen. Deze delen als het ware een aantal waarden, waarbinnen je als individu geborgen weet. Daar een individu steeds een geborgen en veilige omgeving vraagt, is zo'n gemeenschap van onschatbare waarde voor een complexloos durven zijn wie je bent.
Iedereen hoort graag ergens bij, nog scherper, ieder wil ergens bij horen. Cultuur en taal zorgen hierbij voor bindmiddelen, een soort lotsverbondenheid. Samen uit, samen thuis.
Ik voel me goed in de gemeenschap waarvan ik deel uit maak omdat ik er geboren ben, ik voel me goed bij de taal waarin ik schrijf, deze ik spreek, waarin ik denk,...waarin ik hier anderen van antwoord dien.
Vlaming? juist, dat ben je
Vlaming daar ben ik fier op?! Waarom zou je speciaal fier op je afkomst moeten zijn, terwijl je gewoon deel uit maakt van de gemeenschap waarbinnen je geboren bent. Fierheid kan je hebben over positieve en negatieve zaken. Het gaat eerder om een bewustzijn. Dat bewustzijn wordt gevormd door onze omgeving. In de psychologie zegt men: 'het individu beïnvloed zijn omgeving en de omgeving beïnvloed het individu". Het is dus daar waar je geboren wordt dat een onuitwisbare vorm geeft aan je leven.
De taal die je spreekt, is de taal waarin je denkt, de taal waarin je communiceert met je medemens, de taal ...is iets onuitwisbaar. Het is als het waar een existentieel gegeven. Op zijn minst de band die het schept, in de eerste plaats met je moeder en vader, met familie maar ook met vrienden en de brede kern van mensen om je heen. Deze delen als het ware een aantal waarden, waarbinnen je als individu geborgen weet. Daar een individu steeds een geborgen en veilige omgeving vraagt, is zo'n gemeenschap van onschatbare waarde voor een complexloos durven zijn wie je bent.
Iedereen hoort graag ergens bij, nog scherper, ieder wil ergens bij horen. Cultuur en taal zorgen hierbij voor bindmiddelen, een soort lotsverbondenheid. Samen uit, samen thuis.
Ik voel me goed in de gemeenschap waarvan ik deel uit maak omdat ik er geboren ben, ik voel me goed bij de taal waarin ik schrijf, deze ik spreek, waarin ik denk,...waarin ik hier anderen van antwoord dien.